Moreno’s petitie tegen woontekort al meer dan 20.000 keer getekend: ‘Onze levens staan stil'

Terwijl hij de deur opent van zijn anti-kraakwoning in de wijk Carnisse verontschuldigt Moreno zich voor de staat van het huis. Hij is dankbaar voor deze tijdelijke woning, maar laat meteen de gebreken zien. "Ik heb een dak boven mijn hoofd, maar ik ben hier niet graag."

In de keuken is geen afzuigkap. Het plafond heeft geen isolatie en toen hij hier voor het eerst kwam was er zelfs geen kraan. Aan de keuken grenst een kleine douche. Moreno laat zien hoe hij de douchekop altijd met een hand moet vasthouden omdat hij het niet kan ophangen aan een stang. Grappend zegt hij dat het een work-out is. Tegelijkertijd is het 'niet te doen', zegt hij.

Zijn huis is heel gehorig. "Als de buurvrouw naar de wc gaat, weet ik of ze nummer een of twee aan het doen is.” Het toilet is heel klein. Als hij op de pot zit, raken zijn knieën de muur. Hij vertelt een verhaal over de dag dat hij de sleutels kreeg en een presentje van de vorige bewoner trof. “Tijdens het schoonmaken zagen ik en mijn moeder een drol in de wc. Ze schrok ervan en zo is het begonnen hier."

Ooit was Moreno tevreden in een woning aan de Fazantstraat, ook in Carnisse. “Ik was daar enorm gelukkig en word blij als ik erover praat.” Hij zegt dat hij eruit moest omdat zijn huisbaas - die hij nooit gekend heeft - de woning verkocht aan de gemeente en zijn huurcontract verliep. Daar begon de ellende.

Moreno kwam op straat. Gelukkig kon hij bij een vriend terecht en werd hij bankslaper, oftewel economisch dakloos. “Het was een klein appartement van 45 vierkante meter. We deelden het huis met mijn vriend, zijn zwangere vriendin en hun kind. Ik sliep op de bank. Ik kreeg geen goede nachtrust."

Hij werd liefdevol ontvangen, maar dit was geen oplossing. In die tijd werkte hij voor een hotel. “Ik heb een zwaar gesprek gehad met mijn toenmalige baas en vertelde dat ik geen huis meer had.”

Gelukkig had zijn werkgever begrip voor de situatie. Moreno mocht tijdelijk blijven slapen als er een kamer vrij was. “Ik ben hem nog steeds dankbaar daarvoor. Maar ik woonde wel op mijn werk. Mentaal deed dat iets met me. Ik wilde niet vaak daar zijn.”

Wonen op zijn werk had een slechte uitwerking op Moreno; hij at en sliep slecht en kwam daardoor aan en viel af. “Dat was een dieptepunt in mijn leven.” Op dat moment klopte het tv-programma Woonhopig bij hem aan. In het programma worden jongeren gevolgd die op zoek zijn naar een woning. Moreno greep deze kans om gezien te worden. En dat lukte: hij kreeg een tijdelijke woning aangeboden in Carnisse. Het huis waar hij nu verblijft.

Momenteel werkt Moreno voor een zorginstelling. Wat hem opvalt is dat mensen met urgentie die hij tegenkomt makkelijk uitstromen naar een woning. “Ik heb ook vaak urgentie aangevraagd bij de gemeente toen ik dakloos werd, maar blijkbaar is dat niet urgent genoeg. Ik zie veel mensen die geen urgentie krijgen terwijl ze een normale baan hebben maar toch op banken slapen."

Moreno heeft een vriend die in een auto slaapt, maar zelfs hij krijgt geen urgentie. “Blijkbaar krijg je alleen urgentie als je uit een instelling of de gevangenis komt of vluchteling bent. Je sluit dan veel mensen uit. Ik vind dat heel oneerlijk."

Moreno moet lang nadenken over toekomstperspectief. “Uiteindelijk wil ik een eigen appartement. Maar het gaat allemaal zo moeizaam.” Hij is wel trots op de aandacht die de petitie krijgt. “Geweldig om te zien dat anderen het ook serieus nemen. Ik doe dit niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mensen die het niet kunnen, willen of durven. Ik ga door ik geef niet op."