Iris verkocht haar horecazaken en runt nu 'eenzaam' een retraitecentrum op een berg in Spanje

In het Rotterdamse uitgaansleven is Iris een vertrouwd gezicht. Ruim 35 jaar runde ze horecazaken. Samen met haar compagnon Jan Wouters is ze eigenaar van Eetcafé Opa en de Bierboutique op de Witte de Withstraat en Storm in Nesselande. Het ondernemerschap ging met pieken en dalen, zegt Iris. “Maar de laatste tien jaar liep het heel goed.”

Een extra café openen is een voor de hand liggende optie, maar daar heeft Iris geen zin meer in. “Ik wilde het kunstje van weer een locatie openen, weer inrichten, weer personeel zoeken, niet nog eens doen. Als ik nog een keer een avontuur wilde beleven, moest ik het nu doen. Het voelde heel urgent.”

Het is voor Iris een kinderdroom om in het buitenland te wonen. “Als kind had ik een enorme behoefte om groots en meeslepend te leven. Ik wilde dingen ondernemen, had een hele rijke fantasie en wilde iets van de wereld zien.”

Dat staat in groot contrast met haar achtergrond. “Mijn ouders waren hardwerkende middenstanders uit Kralingen. Zij hadden een bloemenzaak op de Oudedijk en een vakantiehuisje in Hoek van Holland. Het was een heel klein en overzichtelijk leven. Ik wilde dat anders aanpakken.”

Ze maakt gedurende haar leven daarom vaak plannen om Rotterdam te verlaten, maar iedere keer komt er iets tussen. “Eind jaren 90 stond ik op het punt om samen met mijn zoon naar Guatemala te vertrekken, maar ik werd verliefd op de vader van mijn dochter. Net voor Corona maakte ik weer plannen en bezocht verschillende locaties in Spanje om een B&B te openen. Mijn verkering wilde niet en daarom ben ik niet gegaan. Dat is maar goed ook, want niet veel later brak corona uit.”

Vorig jaar verlaat ze dan toch eindelijk haar geboorteplaats Rotterdam. “Ik kon mijn kinderdroom niet uit mijn hoofd krijgen.” Ze verkoopt daarom haar aandelen aan haar compagnon, die alleen doorgaat met Opa en Bierboutique en koopt een oude paardenboerderij met 35.000 m² grond eromheen op een berg in Zuid-Spanje. Het ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan, want ook hier wil ze een bedrijf beginnen.

“Ik wil een retraitecentrum openen. Mijn partner was in eerste instantie ook half enthousiast over het plan. Hij zou zijdelings betrokken blijven. Uiteindelijk zag hij zijn pensioen toch anders voor zich en dat is natuurlijk een legitieme reden. We zijn daarom uit elkaar gegaan en toen zat mama hier opeens alleen.”

“Het is een heel groot project dat ik ben aangegaan en ik ben al een jaar bezig met verbouwen. Ik ben gewend om samen te werken met een partner en nu moet ik alles alleen organiseren. Dat is soms fijn, hoor, lekker alles zelf beslissen, maar ook lastig. Gelukkig heb ik een bouwploeg en aannemer die het uitvoerende werk doen.”

“Het is heel bijzonder om een eigen berg te hebben. Ik kom helemaal tot rust hier, maar ik mis ook weleens gezelschap om mij heen. Mijn zoon woont dan wel bij mij, maar dat is anders dan een leeftijdsgenoot met wie je iets kan delen. Sinds ik hier naartoe ben verhuisd, heb ik soms vlagen van hartverscheurende eenzaamheid en vind ik mezelf enorm zielig.”

“Als ik mezelf hoor praten klinkt het soms alsof ik hier ongelukkig ben, maar dat is niet zo, hoor. Ik heb elke dag een keertje spijt, maar toch ben ik blij dat ik hier ben. Het is gewoon geen appeltje-eitje om in het buitenland te ondernemen. Elke dag is een uitdaging. Daar wil ik eerlijk over zijn. Als je een uitdaging overwint, is de lol ook groter.”

“Spanje is te gek, maar anders dan Nederland. Mensen die hier op vakantie gaan denken dat alles bijvoorbeeld heel goedkoop is. Die zeggen dan: ‘Een kopje koffie is maar € 1,50 en ook uiteten kost weinig’, maar dat is ook meteen het enige dat hier goedkoop is. Boodschappen en bouwmaterialen zijn juist superduur.”

“Het land is ook heel bureaucratisch. Alles gaat via de post en daarom duurt administratie regelen hier een eeuwigheid. Voor het aankopen van de boerderij heb ik bijvoorbeeld 297 handtekeningen moeten zetten. Ik wist niet wat ik meemaakte.”

Als je naar Iris luistert doet het soms denken aan een aflevering van Ik vertrek, maar er is een groot verschil, zegt Iris. “Die mensen komen vaak in de financiële problemen, daar maak ik me geen zorgen om. Ik heb aardig wat budget, omdat ik mijn zaken heb verkocht.” Ze benadrukt dat het ook weer niet zoveel geld is dat het retraitecentrum een hobby is. “Het moet wel gaan lopen, want het is mijn pensioen.”

Het is de bedoeling dat het retraitecentrum voor 2026 klaar is. “Mijn aannemer zegt dat het eind november af is, maar dat moet ik eerst maar eens zien. De website is ook nog niet online en er zullen daarom ook geen boekingen in de winter zijn, dus het kan iets uitlopen.”

Iris gaat zelf overigens geen retraites begeleiden. “Ik ga het centrum verhuren aan coaches die hier een week hun programma organiseren met een groep.” Dat betekent niet dat iedere instructeur welkom is. “Nee, ben je gek. Dit is mijn pensioen, hè. Ik ga niet het risico lopen dat iemand mijn naam of onderneming te grabbel gooit. Mensen die gebruik maken van mijn centrum, moeten wel kwaliteit leveren.”