DORDRECHT
Slapeloze nachten voor bewoners over mogelijke sloop dijkwoningen: 'Ik ga hier niet weg'
8 november 2023, 13:30 • Aangepast 8 november 2023, 20:42 • 4 minuten leestijd
De dijkwoningen aan de Weeskinderendijk-Oost in Dordrecht moeten mogelijk wijken voor een gloednieuw bouwproject: Maasterras. Bewoners van 44 huizen mogen hun huis vanaf nu alleen nog maar verkopen aan de gemeente die ze vervolgens wil slopen. Dat zorgt voor emoties en onzekerheid. Rijnmond sprak met drie bewoners die geraakt worden door de plannen.
Vinca Labruyère, woont 18 jaar op de Weeskinderendijk
"Zie dit maar als stil protest", zegt Vinca Labruyère over de kozijnen die ze verft. "Ik geloof in een toekomst op de Weeskinderendijk. Ik kan het ook laten zitten, maar als ik hier langer blijf wonen, dan moeten ze gewoon worden geverfd."
De van oorsprong Zeeuwse Labruyère viel als een blok voor haar woning op de Weeskinderendijk. "Ik had al een paar huisjes bekeken, maar toen ik de dijk opreed, wist ik: dit is het. Hier wil wonen. Ik was verliefd. En ik weet dat meerdere bewoners hier dat net zo hadden."
"Het is emotioneel wat er nu gebeurt", zegt Labruyère. "Het is ook raar dat dit besluit zo plotseling komt. Het is ons echt overvallen. Het liefst wil ik hier blijven wonen. Zon in mijn achtertuin, privacy, lekker rustig straatje, goede parkeerplekken. Wij hebben het hier echt prima. Ik heb tijdens de eerdere ronde al meegemaakt dat de gemeente mijn huis wilde kopen. Dat heb ik toen overleefd. Ik schijn nogal eigenwijs te zijn. Of ik hier over vijf jaar nog woon? Ik durf het niet te zeggen."
Friso Buik, woont sinds een maand op de Weeskinderendijk
Friso Buik woont nog maar net op de Weeskinderendijk. Hij heeft doldwaze weken achter de rug. Vlak voor Buik zou tekenen voor de overdracht van zijn woning sloeg zijn aankoopmakelaar alarm. "Op vrijdagmiddag stuurde hij me een bericht. Er was iets aan de hand met de gemeente. Maandag zou de woning passeren bij de gemeente. Onwetend en onzeker werd ik het weekend ingestuurd. Op maandag bleek het mis te zijn. De koop ging niet door. Wel kon ik voorlopig het huis huren. Maar dat was niet wat ik wilde."
"Toen ik het hoorde zakte de grond zakte onder mijn voeten weg. Dit was mijn kans om na negen jaar huren eindelijk een huis te kopen. De Weeskinderendijk voelde voor mij echt als dé kans. Ik heb nog gesprekken gevoerd met de gemeente, maar zonder resultaat. De gemeente ontneemt me de mogelijkheid om iets op te bouwen, zo voelt het voor mij. Dit was m'n droomhuis, in een leuke buurt, van de eerste dag af aan. Nee, ik kijk nog niet naar andere huizen. Daar ben ik mentaal nog niet aan toe."
De gemeente Dordrecht wil op de plek van de Weeskinderendijk en de nabijgelegen Spuiboulevard zo'n 3.500 woningen bouwen. Daarvoor krijgt de gemeente bijna 30 miljoen euro subsidie van het rijk. Plannen om de huizen op de Weeskinderendijk te slopen zijn al meer dan twintig jaar oud. Rond 2010 kocht de gemeente zelfs woningen op om die later weer terug te verkopen aan bewoners. De bouwplannen gingen toen niet door vanwege financiële onzekerheid. Met de huidige woningnood wil de gemeente nu wel doorzetten. De bewoners die hun huis moeten verlaten, worden in principe begeleid naar een nieuwe vergelijkbare woning.
Cor Boef, woont 23 jaar op de Weeskinderendijk
"Ja, wat nou?", vraagt Cor Boef zich af. "Volgend jaar word ik 80. Een ander huis kopen kan ik niet meer, want ik krijg geen hypotheek. We zitten nu op een heel lage hypotheek, omdat we hier al zo lang wonen. Waar moet ik naartoe? Een flat? Met alle ellende van dien met overlast en herrie? Nee, daar begin ik niet aan. Dit is mijn laatste station. Weg ga ik hier niet." Cor Boef en zijn partner zijn echte dijkbewoners die je niet in hoogbouw krijgt.
"We hebben hier alles. Onze vrijheid, een fijn huis, een leuk buurtje in het groen, een kleine, maar fijne tuin en vlak bij de stad en de snelweg. Toen kwam de brief van de gemeente. Het is de tweede keer dat ik dit meemaak. Een soort doodsklap die je krijgt. We zijn nu in principe gegijzeld in ons eigen huis. Als we ons huis willen verkopen, zijn we verplicht het eerst aan de gemeente aan te bieden. Die gaan het taxeren en kopen het natuurlijk tegen een lekker lage prijs."
"Ik ben strijdbaar, maar ik word oud. Ik heb geen kracht meer. Maar weg wil ik hier niet. Ik heb er echt slapeloze nachten van. Het zijn ambtenaren. Voor ambtenaren zijn we niks waard. Het zal nog jaren duren voor ze gaan beginnen. Maar het vervelende is: je wordt er wel tegenaan geduwd. Tegen de gemeente wil ik zeggen: er zijn locaties genoeg waar je kunt bouwen. Of maak hier iets mooiers dan alleen maar die blokken appartementen en huizen. Ik wil hier heel graag blijven wonen."
Veel bewoners van de Weeskinderendijk verkeren in onzekerheid
